Betaald! Betaald!

In de supermarkt gebeurt het vaak. Men schuift een six pack water of een kratje bier richting kassa, de medewerker scant het en pakt dan een gekleurde sticker. Plak, check, “Betaald”!
Het is zo’n simpel gebaar dat je er misschien niet eens bij stilstaat. Een klein stukje papier dat zegt: dit hoef je niet meer af te rekenen. De rekening is voldaan. En misschien nog belangrijker: iedereen kan het zien. De sticker is niet verstopt. Hij zit er pontificaal bovenop.

Deze weken richting Pasen moest ik aan die sticker denken. Want eigenlijk is het precies wat we in deze periode gedenken. Dat er Iemand is die betaalde wat ik zelf nooit had kunnen ophoesten. Niet in geld, niet in goede wil, niet in nog zo’n poging om een beter mens te zijn. Een schuld die ik niet kon dragen werd gedragen door Iemand anders.
En het bijzondere is: het is zichtbaar. Niet als een sticker op mijn voorhoofd, maar wel in hoe ik mag leven. Niet langer gedreven door angst of schuld, maar door vrijheid. Door het diepe besef dat de rekening al voldaan is. Betaald.

Toch vergeet ik het soms. Dan denk ik dat ik alles zelf moet regelen, rechtzetten, compenseren. Dat ik eerst door alle schappen van mijn eigen tekort moet ploegen voor ik weer mag meedoen. De 40-dagentijd nodigt uit om juist dan even stil te staan. Niet om nóg meer te moeten, maar om minder te dragen. Minder schuldgevoel, minder prestatiedrang, minder zelfverwijt.

Als ik in deze weken naar Pasen toeleef, helpt dat kleine supermarktmoment me herinneren: iemand anders is naar voren gestapt. Jezus heeft gezegd: laat mij dit maar doen. Ik neem het van je over.
En misschien is dat wel precies waar deze tijd voor bedoeld is. Dat we opnieuw leren kijken naar wat al gedaan is, daar aan het kruis op Golgotha, in plaats van naar alles wat we nog moeten doen.
Die sticker blijft plakken. De rekening is betaald!
Het enige wat ik hoef te doen, is het in dankbaarheid aanpakken.

Een goede week gewenst. |Sander Boeringa
 
terug