Dakloos in de Eendenvijver Dakloos in de Eendenvijver
Moeder meerkoet had haar zaakjes keurig op orde. Een riant drijvend huis, inclusief een dak tegen de Hollandse regen in de Eendenvijver van ’s-Gravenzande.  Maar de wind dacht daar enkele weken geleden anders over. Met één flinke uithaal werd het huisje aan diggelen gewaaid. Daar zit je dan als aanstaande moeder. De eieren moeten warm blijven, maar je dak is gevlogen. En telkens zie ik haar nu nog zitten, op het nest, zonder beschutting.
Je zou voor minder in de stress schieten. Geen beschutting, vol in de wind en iedereen kan in je nest kijken. Het is een beetje het beeld van hoe ons eigen leven eruit kan zien: we bouwen onze veilige huisjes van zekerheid, plannen en routines. En dan waait er een storm doorheen – ziekte, zorgen of simpelweg tegenslag – en dan sta je daar in je hemd naar de hemel te staren.
Met hemelvaart vieren we dat Jezus ‘uit het zicht’ raakte. Voor de discipelen voelde dat vast ook alsof het dak boven hun hoofd werd weggehaald. De fysieke nabijheid van hun Meester was weg. Ze stonden letterlijk naar de open lucht en wolken te staren. “En wat nu?”
De meerkoet in de vijver geeft het antwoord. Ze raakt niet in paniek, maar deinst mee op het water en blijft rustig doen wat ze al deed: broeden. Ze zit in de ‘wachtstand,’ zoals ook de discipelen na de Hemelvaart moesten wachten.
Met Pinksteren vieren we dan dat de Heilige Geest gekomen is als een krachtige windvlaag. Dat klinkt misschien oncomfortabel; een wind die alles overhoop waait. Maar het is precies die Wind die we nodig hebben. Pinksteren herinnert ons eraan dat God ons niet een statisch, houten huisje heeft belooft waarin nooit iets verandert. Hij belooft ons Zijn aanwezigheid in weer en wind, in regen en zon, in alle omstandigheden van ons leven.
De discipelen zaten na Pasen met de deuren op slot, bang voor de buitenwereld, totdat die Pinksterwind de boel openwaaide. Ze raakten hun ‘dak’ kwijt, hun veilige schuilplaats, maar ze kregen er de wereld voor terug. De Geest gaf hen de moed om hun veilige ‘nest’ te verlaten en naar buiten te treden. Ze hoefden niet langer te schuilen, ze werden gedreven om overal onder Gods open hemel te getuigen van Zijn grote daden.
Onze meerkoet in ’s-Gravenzande redt het wel, ook zonder dat houten dakje. Trouw blijft ze op het nest zitten broeden. Misschien is dat een stille hint voor ons deze week: wees niet bang als je eigen bouwwerkjes wankelen of als de vertrouwde bescherming wegvalt. Soms moet het dak eraf waaien, zodat we weer onbelemmerd uitzicht krijgen op de Hemel. Want pas in de open lucht, vol in de wind van de Geest, leer je echt vertrouwen is.
Ik wens u een gezegende tijd, waarin u, net als de meerkoet, mag ervaren dat Gods trouw de enige beschutting is die nooit wegwaait.

Ariane Kuijvenhoven
 
terug