De woestijn De woestijn

Soms denk je dat je precies weet waar je naartoe gaat. En dan blijkt ineens dat je midden in de woestijn staat.
Dat overkwam mij tijdens mijn vakantie in Egypte. We waren onderweg met een busje naar ons hotel. Alles liep volgens plan – dachten we. Tot de chauffeur ontdekte dat we achter lagen op schema. Dat kwam doordat bij de luchthaven de kofferbak niet open wilde, waardoor het enige tijd duurde voordat we onze koffers in het busje konden leggen.
Hoewel wij tijd genoeg hadden, wilde onze chauffeur toch de verloren tijd inhalen. Hij koos voor een kortere route. Niet via de gewone weg, maar een stuk off road, dwars door de woestijn. Dat zou volgens hem flink wat tijd schelen. U voelt het misschien al aankomen. Na een tijdje hobbelen over zand en stenen stopte het busje. Eerst langzaam, toen definitief. De wielen draaiden nog wel, maar we kwamen geen meter meer vooruit. Vast in het zand. Midden in de woestijn. Daar sta je dan.
Er is iets bijzonders aan een woestijn. Het is stil. Groot. Leeg. En ineens heb je alle tijd om na te denken. Over routes. Over keuzes. Over hoe een kleine vertraging kan leiden tot een heel nieuw avontuur.

Terwijl ik daar stond, moest ik denken aan de tijd waarin we als kerk nu leven: de lijdenstijd, de veertig dagen voor Pasen. In de Bijbel is de woestijn vaak de plek waar mensen stilgezet worden. Het volk Israël trekt er veertig jaar doorheen. Jezus verblijft er veertig dagen. De woestijn is geen comfortabele plek, maar een plek waar je wordt stilgezet en je leert kijken naar wat echt belangrijk is.
In de lijdenstijd worden wij ook een beetje stilgezet. We worden herinnerd aan de weg die Jezus gaat: geen snelle route, maar de weg naar Jeruzalem. Een weg door moeite, door lijden en uiteindelijk naar het kruis. Wij mensen zoeken vaak de snelste route. Snel naar de oplossing, snel naar het resultaat. Maar de weg van Jezus laat zien dat God soms juist werkt in de omweg, in de stilte, zelfs in de momenten dat we even vast lijken te zitten.
Overigens: na enig duwen, graven en veel zand in onze schoenen kwam het busje uiteindelijk weer los. We reden verder, en een stuk later dan gepland kwamen we op onze eindbestemming aan.

Misschien is dat ook wel iets van de lijdenstijd: dat we, stap voor stap achter Jezus aan, leren vertrouwen dat Hij ons – ook door de woestijn heen – brengt naar onze bestemming.
Ariane Kuijvenhoven

 
terug