Drie jaar lang Drie jaar lang
Vorige week hebben mijn man en ik genoten van een avondje Sela in Katwijk. Wat was het gaaf om zoveel jonge mensen te zien in een volle kerk. En dat in de plaats waar mijn roots liggen. Gelukkig, Gods Kerk gaat door. Mijn buurman, ik schatte hem 25 jaar, zong uit volle borst mee. Ontroerend!
Naast een muzikaal hoogstandje was het een avond waarin we met elkaar de weg van Goede Vrijdag naar Pasen beleefden. Knap hoe Sela daar woorden aan gaf en je echt deed beseffen wat een wonder Pasen is.
Er was één nummer wat bij me bleef hangen. Ik had ’t al eens een keer eerder gehoord. Lars Gerfen zong het ingetogen en met emotie. ‘Drie jaar lang’ heet het. Het lied gaat over Petrus, die drie jaar met Jezus is opgetrokken. Drie jaar slechts; dat is toch niet lang? Wat is drie jaar op een mensenleven? Naarmate je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan.  Ik had me eerlijk gezegd niet eerder gerealiseerd dat de discipelen maar zo’n korte tijd met Jezus opgetrokken hebben. De bijbel staat vol met verhalen van hen, maar dat gaat dus slechts over een relatief korte tijd.
Ik besefte me wat Jezus teweeg heeft gebracht bij de discipelen in iets meer dan 1000 dagen. Wat een rijkdom hebben ze ons achtergelaten op basis van drie jaar leven met Jezus. Ongelofelijk eigenlijk!
Dat wat de discipelen mee hebben mogen maken was uniek. Wij leven niet samen met Jezus. Of misschien toch ook wel? Wij hebben het evangelie, wij hebben de bijbel en wij hebben een God, Jezus, die altijd bij ons is. Wat een rijkdom! En dat niet slechts drie jaar, maar een heel leven.
Het lied bezingt naast de mooie belevenissen met Jezus ook de angst die Petrus ervaarde toen hij Jezus verloochende. Hij realiseert zich dat hij er niet voor Jezus was, terwijl Jezus later aan het kruis uitsprak ‘Heer vergeef hen’. Het lijkt een deceptie; hoe nu verder? ‘Morgen maar weer vissen’. Aangrijpend hoe het lied eindigt met de woorden ‘Bedankt Jezus voor alles. U was mij beste vriend.’
Hoe lief heeft God jou, mij. Hij geeft zoveel en wil je beste vriend zijn. Petrus zei dat ook van Jezus. Hij realiseert zich dat hij, Petrus, niet de beste vriend voor Jezus was. Ook wij zijn dat niet. Dat beseffen kan een gevoel geven dat het er allemaal niet meer toe doet. Het voelt als ‘morgen maar weer vissen’. En toch mogen we genieten van de vriendschap met Jezus, omdat hij ons iedere dag weer vergeeft.
Drie jaar lang? Tijd is relatief. Gods liefde, Gods vriendschap, duurt een eeuwigheid!

Hartelijke groet,
Inge van Rijn-Koster
 
terug