Uit het hart: Alles Wit Uit het hart: Alles Wit
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen.
Een nieuw jaar, nieuwe voornemens en nieuwe uitdagingen.
Alle goede voornemens zijn nog vers. Net zo vers als de mooie witte sneeuw.
Een van mijn goede voornemens is om elke dag een stukje te wandelen.
De polder is mijn favoriete plek om buiten te zijn: om tot rust te komen, maar ook om weer op te laden. Het zien van de beestjes, het zonnetje op mijn gezicht, de wind door mijn haren — ik word er blij van.
Vandaag is alles wit. Ik moet goed opletten waar ik mijn voeten neerzet om te voorkomen dat ik uitglijd.
In de verse sneeuw laat ik een mooi spoor achter me, maar als ik vooruitkijk is alles nog wit en onbelopen. Zo zou ik ook het nieuwe jaar voor me kunnen zien.
Het is nog mooi wit. Niet bewandeld, nog onberispelijk.
Zoals elke nieuwe dag.
Alles wat ik gisteren verkeerd heb gedaan, gezegd of gedacht, mag ik achter me laten. Alles wordt vergeten en vergeven. Ik sla de bladzijde om en heb weer een schoon, wit blad voor me: een nieuwe bladzijde van het leven. Nog schoonwit, glad voor mij uitgerold. Het is bijna zonde om erdoorheen te lopen en aan deze dag te beginnen.
Maar als ik het niet doe, blijft het wit en onbelopen. En dat is pas echt zonde.
Ik geloof dat God ons uitnodigt om elke dag weer op te staan en de dag opnieuw te omarmen zoals hij komt. Wit, glad, onbelopen.
Durf je het aan om in de verse sneeuw je stappen te zetten? Hoor het kraken en voel de sneeuw wegzakken onder je voeten.
Durf te lopen.
Durf te leven.
Durf fouten te maken.
Morgen mag je weer opnieuw beginnen.
Angelique Visser
 
terug