Uit het hart: Blijven kijken Uit het hart: Blijven kijken

Soms vragen mensen mij waar de ideeën voor deze bijdragen vandaan komen. Alsof er ergens een lijstje ligt met onderwerpen die geschikt zijn voor deze rubriek. Maar meestal begint het heel anders. Het ontstaat onderweg. In iets kleins en alledaags. Een wandeling. Een gesprek. Muziek die iets losmaakt. Een zin die blijft hangen omdat ik geraakt word, zonder dat ik meteen weet waarom. Het zijn vaak geen grote gebeurtenissen, maar momenten die mij even laten stilstaan.
Misschien is dát wel wat al deze stukjes met elkaar verbindt. Niet dat ze over hetzelfde gaan, maar dat ze voortkomen uit hetzelfde verlangen: leren kijken. Kijken naar het gewone leven, naar wat zich aandient. Naar wat schuurt of onrustig maakt, maar ook naar wat verwondering oproept. Soms is dat iets moois, soms iets pijnlijks, en vaak blijkt het allebei tegelijk te zijn.
In dat kijken ontdek ik steeds opnieuw dat geloof niet iets is wat boven het leven hangt, maar er dwars doorheen loopt. Geen pasklaar antwoord op alles wat we meemaken, maar als een rustige aanwezigheid. Als een stem die niet overstemt, maar uitnodigt om even stil te staan. Of juist om weer verder te gaan, wanneer dat nodig is. Er zijn perioden waarin woorden gemakkelijk komen en alles helder lijkt.
Maar er zijn ook tijden waarin ik het niet weet, waarin wachten meer lijkt op zoeken, en bidden soms voelt als tastend spreken. Ook dat hoort erbij, merk ik steeds weer.
Wat mij daarin hoop geeft, is dat God niet afhankelijk is van onze zekerheden of van mooi geformuleerde woorden. Hij laat zich niet beperken tot de grote momenten, maar is juist aanwezig in het kleine en het ogenschijnlijk onbeduidende. In ontmoetingen tussen mensen. In muziek. In stilte. In eenvoudige gebaren van aandacht en trouw. Vaak gebeurt er meer dan we op het eerste gezicht zien.
We leven in een wereld die vaak vol geluid is. Vol meningen, tempo en verwachtingen. Juist daarom merk ik hoe waardevol het is om af en toe te vertragen. Om aandacht te blijven oefenen en ruimte te maken voor wat zich niet opdringt, maar wel wil groeien.
De Stille Week die achter ons ligt, heeft mij daar opnieuw bij bepaald. Dagen van verstilling en reflectie, waarin de druk om iets te moeten doen even wegvalt en er ruimte ontstaat om te laten binnenkomen wat gegeven is. Geen grote woorden of daden, maar stilte, luisteren en aanwezig zijn. Misschien is dat wel wat geloof vaak van ons vraagt: geen prestatie, maar een houding. Open, luisterend, soms zoekend en vaak ontvankelijk.
Als deze bijdragen ergens toe mogen dienen, hoop ik dat ze blijven uitnodigen tot kijken. Aandachtig naar God, die trouw blijft. Naar elkaar, met mildheid en diezelfde aandacht. En ook naar jezelf, zoals je onderweg bent. In het vertrouwen dat onder alles wat verandert, God blijft die draagt en richting geeft.
Een goede week gewenst. | Sander Boeringa
 
terug