Uit het hart: Buiten het zicht Uit het hart: Buiten het zicht
Onlangs mocht ik collega ds Dirk van Duijvenbode toespreken bij zijn afscheid van de gemeente in Hoek van Holland die hij jarenlang heeft gediend. Dat was een feestelijke bijeenkomst. Er werd gelachen, herinneringen werden opgehaald en er werden woorden van dank gesproken. Zoals dat gaat wanneer een periode van vele jaren wordt afgesloten.
Toch bleef ik na afloop nog met een andere gedachte zitten.
Als pastor kun je gemakkelijk denken dat het vooral gaat om wat zichtbaar is: de preken die gehouden worden, de vergaderingen, de activiteiten, de besluiten die genomen worden. Maar wanneer iemand afscheid neemt, blijken mensen zich vaak heel andere dingen te herinneren.
Een bezoek aan huis in een moeilijke periode. Een gesprek dat precies op het goede moment kwam. Een hand op een schouder. Een woord uit de Bijbel dat jaren later nog wordt onthouden. De dingen die het meeste betekenen, zijn vaak niet de dingen die het meeste opvallen. Dat geldt niet alleen voor predikanten en pastores. Het geldt voor ons allemaal.
Wij leven in een tijd waarin veel zichtbaar moet zijn. Resultaten, prestaties, succes. Maar Gods Koninkrijk lijkt vaak een andere weg te gaan. Jezus vergelijkt het met een mosterdzaadje. Klein. Bijna onopvallend. Toch groeit er iets uit voort dat groter is dan je op het eerste gezicht zou denken.
Veel van wat wij doen, verdwijnt uit het zicht. Een vriendelijk woord. Een gebed voor iemand anders. Een kaartje. Een bezoek. Een teken van trouw. Soms vragen we ons af of het eigenlijk wel verschil maakt. Misschien zullen we dat zelf nooit helemaal weten. Maar juist daarin schuilt iets bevrijdends. Wij hoeven niet alles groot te maken. Wij hoeven niet voortdurend te bewijzen dat ons leven betekenis heeft. Wij mogen zaaien. God zorgt voor de groei.
Dat inzicht bleef bij mij hangen toen ik na afloop weer naar huis reed. Uiteindelijk worden wij niet gedragen door wat wij voor God doen, maar door wat God in en door gewone mensen doet.
En vaak gebeurt dat op plaatsen waar geen schijnwerpers staan. Met deze gedachte ga ik de zomer tegemoet.

Ariane Kuijvenhoven
 
terug