Uit het hart: Een geduldig mens Uit het hart: Een geduldig mens
Ik ben een geduldig mens.
Ja echt, vraag het maar aan mijn familieleden.
Zelfs mijn zoon zal het toegeven.

In een pad in de supermarkt mopper ik niet als er obstakels staan, of een klant de rest van de ruimte verspert, omdat zij/hij staat te zoeken naar een product dat vlak voor haar/zijn neus staat. Word ik ongeduldig? Nee, ik benut die tijd om over het leven na te denken.
Een klant voor mij bij de kassa die bananen vergeten is? Vriendelijk maak ik een praatje met de caissière die ook zit te wachten tot zij terug is met de gele producten. Zo weet ik weer hoe het er in haar gezin voorstaat.

Ik zal het kort houden.
Zojuist de boodschappen voor het extra lange weekend gedaan. Daar gaat al heel wat denkwerk aan vooraf...
Vrolijk doorsta ik alle obstructies, zowel in het dorp door werkzaamheden als in de supermarkt. We hebben het toch maar goed, dat we met z'n allen onze wagens kunnen volladen en het ook nog zulk prachtig weer is!

Mijn beurt bij de kassa. Ik heb mijn wagentje al zo ingedeeld dat de zware producten eerst aan de beurt zijn om ze onderin mijn boodschappenkar- op- wieltjes te kunnen opbergen. De lichtere spullen verdeel ik in herbruikbare plastic tassen. Voordat ik klaar ben met inladen is de caissière zover, dat ik kan afrekenen en doe dat dan eerst maar.
Ondertussen probeer ik snel de rest in te pakken, maar aangezien ik de koopzegels en kassabon in ontvangst moet nemen blijft er nog wat liggen voor daarna. Nog niets aan de hand…

Maar dan gebeurt het... De klant die na mij komt is inmiddels ook al geholpen. Zij had een mandje met een paar flessen erin, dus dat was zo gepiept.
Terwijl ik echt BIJNA klaar ben (het wekelijkse slaatje nog en een paar zakjes kruiden) vraagt deze klant: 'Mevrouw, mag ik er even langs?'
Ja, wat denkt zij nou wel? Dat ik, voordat ik  die paar kleine frutsels heb ingepakt, mijn boodschappenkar- op- wieltjes, mijn herbruikbare plastic tassen en mijn winkelwagen eerst opzij ga zetten zodat zij erlangs kan met haar paar flessen wijn? Nee dus!
Ik zeg vriendelijk (maar dat is schijn) 'Ja, hoor, ik ben bijna klaar' en ga op mijn gemakje verder met het slaatje en de kruiden. Maar dan maak ik plaats, daar ga ik, met de lege winkelwagen, de volle boodschappenkar- op- wieltjes en mijn herbruikbare plastic tassen met de lichtere spullen. Zij kan er langs…
Trouwens, zij had gewoon in de rij moeten gaan staan bij de mandjeskassa!

Zo, dat lucht op... Bedankt voor het 'luisteren'.
En… heb ik toch nog een paar vruchten van de Heilige Geest in de praktijk gebracht?

Met een zomerse groet, vol geduld,
Ria van Buuren- Van den Berg
 
terug