Uit het hart: Geen excuus maar een uitnodiging Uit het hart: Geen excuus maar een uitnodiging
Enkele jaren geleden zag ik voor het eerst de tekst ‘Sorry, geen dienst’ op een lijnbus. Jarenlang stond er eenvoudigweg ‘Buiten dienst’. Kennelijk vonden vervoersbedrijven dat niet klantvriendelijk genoeg. Een excuus op de voorkant van de bus zou prettiger overkomen.
Ik heb die verandering nooit goed begrepen. Misschien is het een teken van deze tijd, waarin boodschappen zo vriendelijk mogelijk verpakt moeten worden. Een bus kan nu eenmaal onderweg zijn naar de remise of naar het beginpunt van een volgende route. Dan kunnen er geen passagiers mee. Dat lijkt mij duidelijk genoeg.

Toch moest ik onlangs weer aan die tekst denken. Ik las een discussie over het luiden van kerkklokken op zondag. Waarom zou dat in deze tijd nog nodig zijn? We leven immers in een samenleving waarin steeds minder mensen naar de kerk gaan. Voor velen is de zondag een vrije dag geworden om uit te slapen en rustig op gang te komen. Het geluid van kerkklokken wordt dan al snel als hinderlijk ervaren.
Juist toen kwam die bus weer in mijn gedachten. Het verschil tussen de boodschap van de bus en die van de kerkklok is veelzeggend. De bus biedt, als het ware, haar excuses aan. Alsof zij zich bijna schaamt dat zij op dat moment geen reizigers kan meenemen. Dat past goed bij onze tijd, waarin alles toegankelijk, uitnodigend en afgestemd op de wensen van de ontvanger moet zijn.

De kerkklok heeft een heel ander karakter. Iedere zondag klinkt zij weer boven het dorp uit. Zij informeert niet voorzichtig, peilt geen behoefte en voegt geen verontschuldiging toe. Haar geluid draagt eenvoudigweg dezelfde boodschap rond als eeuwen geleden: er is eredienst. Misschien maakt dat de kerkklok op het eerste gehoor minder sympathiek. Een excuus klinkt vriendelijker dan een oproep.Toch schuilt daarin ook iets moois. Sommige boodschappen zijn te belangrijk om fluisterend te brengen. Ze vragen erom gehoord te worden, ook wanneer ze onverwacht binnenkomen of een rustmoment onderbreken.

Daar komt nog iets bij. Op de bus verschijnt de mededeling dat deze rit geen passagiers meeneemt. De kerkklok verkondigt juist dat de deuren geopend zijn. Haar klanken herinneren eraan dat Gods Woord wordt verkondigd en dat iedereen welkom is om te komen luisteren. Wie de klok hoort, hoort daarmee ook een uitnodiging.
Uiteindelijk brengt de klok niemand naar de kerk. Dat doet God Zelf, door zijn Heilige Geest. Het luiden van de klokken is slechts een hoorbaar teken, een herinnering aan wat er op zondag gebeurt. Zoals een wekker ons eraan herinnert dat de dag begint, zo herinnert de kerkklok eraan dat de eredienst aanvangt.

En misschien is dat juist de mooiste gedachte. Terwijl ergens op een bus de woorden ‘Sorry, geen dienst’ verschijnen, klinkt vanuit de kerktoren een andere boodschap: ‘Eredienst.’ Een boodschap zonder excuus, maar wel met een uitnodiging.

Een goede week gewenst. | Sander Boeringa
 
terug