Uit het hart: Gemaakt voor verbinding Uit het hart: Gemaakt voor verbinding
“Bedankt dat jullie ook voorbeelden van julliezelf hebben gedeeld vandaag. Dat helpt.” Zei ze. Een van de deelnemers kwam na afloop van een training die ik samen met mijn collega mocht geven nog even naar ons toe. Met dankbaarheid kijk ik terug op deze dag en met name wanneer ik terugdenk aan de momenten waarop de deelnemers een stukje van hun hart lieten zien.

“Echtheid roept echtheid op”, zei een van m’n docenten een paar jaar geleden. En wat een waarheid zit daarin. Het is net een waterval, een soort domino-effect, wanneer één iemand start met het vertellen van een eerlijk verhaal volgen er daarna vaak meer. Of, als je samen in gesprek bent, gebeurt het vaak dat de ander zich ook vrijer voelt om iets te delen. Het kan drempelverlagend werken voor de toehoorder(s). Bij beiden kan het gevoel te moeten voldoen, te moeten presteren erdoor verzachten en de stem van schaamte vanbinnen wordt minder luid. “Oh, hé... Ik ben niet alleen. Ik ben niet de enige.”

Wat zijn we soms zo geneigd onze pijn, moeiten en littekens te verstoppen. En dat is misschien niet zo gek. We keuren deze onvolmaaktheden in onszelf af. Aangejaagd door dé leugen onder alle leugens: de leugen van nooit goed genoeg. Deze ‘oerleugen’ die de slang al influisterde bij Adam en Eva vlak voor de zondeval. (lees gerust eens het boekje ‘Mens, waar ben je?’ door Robbie van Veen-van Tricht als je hier meer over wilt weten).

Het heeft alles te maken met schaamte. Van zichzelf is daar, net als met allerlei andere emoties, niets mis mee. Schaamte heeft, hoewel niet altijd accuraat, een waarschuwende functie. Tegelijkertijd kan schaamte ook macht over je hebben. Het kan ervoor zorgen dat je je verstopt. En dit gevoel van schaamte neemt alleen maar toe onder geheimhouding, stilte en oordeel. Hoogleraar en onderzoekster naar schaamte drs. Brené Brown legt uit dat schaamte niet kan overleven wanneer het pijnpunt juist verteld wordt i.p.v. weggestopt en geheimgehouden. Schaamte kan alleen blijven bestaan als jij gelooft dat jij ‘de enige bent’.

We zijn gemaakt om te verbinden. Het delen van je moeiten, je pijn, je imperfectie geeft o.a. die verbinding. Zodat je merkt: ‘ik ben niet de enige’ of ‘ik ben niet alleen’. Ik kan alleen maar dankbaar zijn wanneer een vriend(in), collega, client haar of zijn verhaal met me deelt en een stukje van hun hart laat zien. Dat is toch een eer. Er gebeurt iets. Warmte, verbinding, herkenning, intimiteit. Ook ben ik blij dat er personen zijn waar ik me veilig voel om iets van míjn hart te delen.

Mijn hart maakte tevens een sprongetje toen ik hoorde dat er tijdens de retraite van de kerkenraad verhalen uit het hart zijn gedeeld. Dat de verbondenheid groeit binnen het bestuur van onze kerk. Dan dank ik God en bid ik dat dit als een waterval mag doorwerken in onze gemeente. Dat ook daar de verbinding verder mag toenemen en we vervolgens steeds meer mogen gaan functioneren als één lichaam van Christus.

We zijn onderweg naar Pasen en dan bedenk ik me dat ook Jezus zijn littekens niet verborg, maar juist toonde aan zijn vrienden. Om zo zichzelf te laten zien. Te laten zien wie hij was. Die uitnodiging ligt er ook voor ons. Dat hoeft en kan niet bij iedereen, maar ik gun je mensen om je heen waarbij je jouw ‘littekens’ kunt laten zien. Verstop jezelf niet langer. Geloof niet langer in de leugen dat je niet voldoet. Deel je verhaal bij een veilig persoon, iemand die je vertrouwt, en bij Diegene die jou gevormd heeft en ten diepste kent.

We zijn niet gemaakt om alleen te zijn. Al vanaf het allereerste begin zijn we gemaakt voor verbinding. Met onszelf, met de ander en… met Hem. 

Warme groet,
| Rianne van Duijn – Noordam
 
terug