Uit het hart: Littekens Uit het hart: Littekens

Littekens — zichtbaar en onzichtbaar
Ken je dat? Dat je struikelt over je eigen voeten, probeert jezelf nog op te vangen en dan… met je voorhoofd de klap opvangt?
Binnen enkele seconden verschijnt er een grote schaafwond op je huid. Een huid die je met zorg, aandacht en liefde probeert te verzorgen: strak, egaal, gezond. Maar door één onoplettend moment is die mooie huid ineens rauw, pijnlijk en verre van perfect.
Je doet wat nodig is: je laat het schoon bloeden, ontsmet het, smeert pleisters en crème, neemt vitamines, rust en geduld. En toch blijft er, als alles droog en genezen is, een litteken achter.
Niet altijd zichtbaar voor anderen — maar jij ziet het elke keer in de spiegel. Je herinnert je de pijn van de val, maar ook de pijn van schaamte.

En zo is het ook met interne littekens.
We dragen allemaal wonden met ons mee. Soms door onze eigen keuzes, soms door wat een ander ons heeft aangedaan. En net als bij een wond op je huid, moeten ook deze plekken worden verzorgd:
Schoon laten bloeden — toegeven dat het pijn doet.
Tranen die genezen — de pijn die eruit mag.
Pleisters van aandacht — liefde, eten, rust, iemand die je ziet en hoort.
Geduld — misschien wel het moeilijkste.
Schuilen — soms is make-up of “doen alsof” even nodig om door te gaan.
Maar diep vanbinnen weten we dat verstoppen geen heling brengt.
Bedekken is niet hetzelfde als genezen.

Ik geloof — en misschien herken jij dat — dat God onze littekens wil en kan genezen. Niet alleen dat kleine stukje dat we durven laten zien, maar juist de hele wond. De plek die we liever verbergen. De plek waar we ons schamen. De plek die nog steeds brandt als je eraan denkt.
Soms geneest Hij in één moment.
Soms duurt het lang, doet het pijn, kost het tranen en vermoeidheid, en moet je dezelfde plek keer op keer opnieuw aan Hem laten zien.
Maar ik ben ervan overtuigd dat Hij het kán en wíl — op Zijn tijd.

Dat betekent niet dat je je litteken voor anderen niet mag verstoppen. Soms is dat veilig of nodig. Maar laat het in ieder geval aan de Grote Heelmeester zien. De Enige die echt kan herstellen wat kapot ging.
En misschien…
wordt jouw litteken ooit een verhaal van hoop, in plaats van pijn.
Want ook genezen huid blijft een litteken dragen — maar wel één die laat zien dat je gevallen bent, én bent opgestaan.

Angelique Visser
 
terug