UIt het hart: Muren UIt het hart: Muren
Op mijn wandeling door Maasdijk heb ik vandaag speciaal gelet op muren.
Sowieso hebben alle huizen muren.
Tussen tuintjes staan muren, vaak van hout, die we ‘schuttingen’ noemen.
De betonnen platen om een scheiding te maken tussen de grond van jou en de buren, zie je bijna niet meer. Tussen balkons zie je ook vaak iets staan om ervoor te zorgen dat de buur niet zomaar jouw balkon op kan stappen. Op sommige muren zijn afbeeldingen geschilderd of er hangen versieringen en planten aan. Andere muren zijn scheefgezakt of afgebrokkeld.
Dit wat betreft de muren in Maasdijk. Deze muren geven een zekere vrijheid, allemaal op je eigen stukje grond.
Westland kent nog een paar druivenmuren en perenmuren. De druiven en peren maken gebruik van de warmte van de zon, die in de muren is getrokken. Die bevordert de groei.
Een paar andere bekende muren zijn: de Klaagmuur, de Berlijnse Muur en de Chinese Muur.
Die heb ik nooit in het echt gezien. Zij maken deel uit van de geschiedenis.

Een muur die veel indruk op mij heeft gemaakt is de muur van de gevangenis in Scheveningen. In 1974 heb ik met het ‘Bronovo Zusterkoor’ daar gezongen in een kerkdienst voor gedetineerden.  Onderweg er naartoe, op de Van Alkemadelaan, werden wij aangehouden door politieagenten. Die waren benieuwd wat die zusters (we hadden ons witte uniform aan met kapje op ons hoofd) in dat Volkswagentje daar wel deden op zondagmorgen kwart over negen. Toen zij hoorden dat wij in de gevangenis gingen zingen, brachten zij ons met zwaailicht daar naartoe. Zij hadden blijkbaar niets bijzonders te doen die ochtend. Dat was wel grappig natuurlijk.
Veilig gearriveerd, vergeet ik nooit meer die enorme sleutelbos van de bewaker, die ons deur voor deur naar binnenbracht. De kerkdienst verliep verder goed en na afloop werden wij op dezelfde manier weer naar buiten gebracht. Een hele ervaring!
De gedetineerden gingen terug naar hun cel. Wie weet voor hoeveel jaren nog?
(De week erna werd er een koor gegijzeld door een paar gedetineerden…wat goed afliep)

Dan zijn er nog de muren, die je om je hart heen bouwt.
Kunnen die nog afgebroken worden?
Misschien moet daar wel iets bijzonders voor gebeuren…
Misschien moet je daar een bijzonder Iemand voor leren kennen…
Soms gebeurt dat…

Muren...
De muren zijn dik, de deur is van staal
en hoog boven hem een klein raam…
Hij zit in een cel en heeft nu voortaan
een nummer, in plaats van een naam.
Een klein beetje zon, een klein beetje licht,
is dat er voor hem niet meer bij?
Wie kent hem daar nog, wie ziet zijn gezicht,
gaat iedereen aan hem voorbij?

Maar, diep in de nacht kijkt Jezus hem aan…
zo wordt hij door God opgericht.
Dan legt Jezus zacht Zijn arm om hem heen
en zijn cel wordt verblindend verlicht!

De muren zijn dik, de deur zit op slot.
Zij laat niemand toe in haar hart.
Zo bouwt zij een cel van haat om zich heen,
in duisternis is zij verward.
Een klein straaltje zon, een glimp van het licht.
breekt dat er nooit even doorheen?
Geen enkele bron verwarmt haar gezicht,
zij voelt zich zo koud als een steen…

Maar, diep in de nacht kijkt Jezus haar aan…
zij wordt door Zijn liefde bestraald.
Dan brokkelen af de muren van haat…
Het Licht heeft de nacht ingehaald.

Met een groet in vrijheid,
Ria van Buuren- Van den Berg
 
terug