Uit het hart: Passie die verder gaat dan het spel Uit het hart: Passie die verder gaat dan het spel
Het zal niemand echt ontgaan zijn: de wereldkampioenschappen voetbal zijn in volle gang. Velen zitten weer massaal achter de buis om met elkaar de verschillende wedstrijden te kijken. En als het Nederlands elftal speelt, staan tuinen, pleinen en kroegen vol. Uitgedoste mensen die, in Oranje gehuld, naar grote schermen kijken. Het valt mij altijd op dat veel mensen ras-optimist zijn. Zij voorspellen dat Nederland dit jaar kans maakt op de titel. Eerlijk gezegd kan het mij niet zoveel schelen. Maar de gezelligheid rond een goede pot voetbal is tijdens een WK wel écht leuk.
              Niet alleen bij de aanhangers van ‘Oranje’ vallen de optimisten op. Ze zijn er onder alle aanhangers van de deelnemers. En dat is maar goed ook. Anders zou het op de tribunes en achter de schermen maar een saaie boel zijn. Passionele aanhangers zijn prachtig om te zien. Als er gescoord en gewonnen wordt, maar zeker ook als er verloren wordt. De teleurstelling en het échte verdriet die je van de gezichten kunt aflezen…. ik vind het bijzondere beelden. De passie valt dus op!
              Wat me de laatste jaren ook opvalt, is dat spelers, met eenzelfde soort passie, steeds vaker uitdragen dat ze christen zijn. Vroeger zag je heus wel spelers die bij het betreden van het veld een kruisje sloegen. Soms zag je iemand bidden. Voorheen dacht ik wel eens: als alle spelers om de winst bidden, kan er toch nooit één winnaar zijn?
Tegenwoordig spreken spelers zich echt openlijk uit over hun geloof. Bij het Nederlands elftal zijn er bijvoorbeeld spelers die tijdens toernooien op vaste momenten samenkomen voor een soort kerkdienst. Dat vind ik mooi om te zien.
              Tijdens dit WK kon de wereld meekijken hoe sommige spelers van Curaçao na de wedstrijd in de middencirkel stonden om samen te bidden. Het mooie was dat er sommige tegenstanders bij hen aansloten. In een interview zei een speler het volgende: "Tijdens de wedstrijd zijn we tegenstanders, maar buiten de wedstrijd om zijn we allemaal christenen en broeders. Dus toen hebben we samen een klein gebed gedaan omdat we allen dankbaar zijn. Het resultaat is natuurlijk mooi voor ons, maar we geloven ook dat Jezus wordt verheerlijkt door deze wedstrijd. Daarom zijn we samengekomen en hebben we gebeden." Dat is toch mooi om dat te zeggen in zo’n grote sport, op zo’n mondiaal podium?! En eerlijk gezegd ben ik daarmee ook van mijn eigen vooroordeel af. Ze bidden blijkbaar helemaal niet om de winst, maar willen juist door hun talent en inzet God de eer geven.
              Vorige week schreef Angelique Visser al over de spektakeldienst. Ik weet dat zo’n vergelijking misschien wat mank gaat, maar ik moest er toch aan denken. Wij mogen altijd openlijk over ons geloof praten. Dat zullen de meesten ook doen. Maar het krijgt iets extra’s als je het niet alleen zegt, maar ook laat zien. Bijvoorbeeld door mee te doen aan zo’n dienst. Voor mij is dat een manier om God te loven, Hem te danken voor alles en Hem de eer te geven. Zichtbaar voor anderen. Misschien niet op een mondiaal podium. Er staan immers geen camera’s op. Voor mij is lokaal minstens zo waardevol.

Een goede week gewenst| Sander Boeringa

 
terug