Uit het hart: Vreugde Uit het hart: Vreugde
Terwijl ik achter mijn laptop kruip om een stukje te schrijven voor deze rubriek, gaan mijn gedachten terug naar gistermiddag. Ik mocht de kerkdienst leiden in de Westerkerk op het Westerhonk, iets dat ik al heel lang met enige regelmaat doe. Iets gehaast liep ik de kerk in, want ik was iets later dan gepland.
Nog voordat ik mijn jas uit kon trekken werd ik aangesproken. Eerst door één iemand, toen nog één en toen nog meer. In hun handen tekeningen. Kleurrijke vellen papier, een mooi uitgeknipt hart, een kleurplaat, een tekening met bloemen en de zon. “Die is voor jou,” zei iemand trots. “Speciaal voor jou gemaakt en ik heb er heel erg mijn best op gedaan.”
Ik voelde me even overrompeld. Niet omdat het zo groots was, maar juist omdat het zo puur was. Deze tekeningen waren geen bijzaak, geen knutselwerkje tussendoor. Ze waren met aandacht gemaakt. Met verwachting. Met vreugde. Met hart en ziel.
Tijdens de dienst bleef dat bij me hangen. Hoe vreugde soms ineens opduikt, op een plek waar je het niet had verwacht. Niet in grote woorden of perfecte zinnen, maar in stiften die net iets buiten de lijntjes kleuren. In ogen die stralen omdat ze iets mogen geven.
We zeggen vaak dat vreugde een gevoel is. Iets wat je hebt of mist. Maar daar, in de Westerkerk, merkte ik: vreugde is ook iets wat je ontvangt. Soms zelfs ongevraagd.
Die tekeningen heb ik mee naar huis genomen. Misschien moet ik ze wel in een plakboek doen,  omdat ze me herinneren aan iets essentieels: dat vreugde niet ingewikkeld hoeft te zijn. Dat het vaak begint met gezien worden. En met de vrijheid om te geven wat je hebt, precies zoals je bent.
Misschien is dat wel de vreugde waar het evangelie zo vaak over spreekt. Geen luid applaus, geen groot succes. Maar een onverwacht cadeau, met liefde gemaakt. Uit het hart – en zo ons hart in. 💛
Ariane Kuijvenhoven
 
terug